Onvoorstelbaar. Dus dat doen we dan ook maar niet. Te vaak verhuisd, te veel gedachte, geen ruimte om te aarden, reiziger in een tijd zonder ruimte. Behalve deze virtuele dan. Niet voor de bezoeker, die naar verlossing zoekt. Alleen voor mensen die op zoek zijn naar een klein eiland voor de kust van het ongewisse. Ik noem het Cadsoog. Sinds 1990 richt ik deze tijdelijke plek in, voortdurend ‘under construction’, zoals dat al sinds 1990 gebeurt om jaren later, ┬áschrijvend en schilderend, op een vlot van brokstukken, dobberend in de onmetelijke zee van Facebook en WordPress, langzaam naar de bodem te zinken, elke worsteling vermijdend. Ik ben gelukkig niet depressief van aard. Kunst moet, dus Bram doet.